bir yerlerde ben vardım

Yine nefretle doldum bu gece.

2011-03-11T01:46:00.001+02:00

Yakın çevremdeki çoğu insanın kötü yanlarını görür oldum artık. Bu onlardan soğuduğumun göstergesi olabilir mi? Sanki çok benciller, inanılmaz derecede. Fakat taraflı bakıyor olmam da mümkün değil, çünkü bencillikleri bana karşı değil, çevrelerindeki diğer insanlara karşı.

Sürekli bunu incelerken buluyorum kendimi. "Keşke görse," diyorum, "keşke X senin onu nasıl kullandığını görüp bunu yüzüne vursa da kendinden utansan azıcık!" Sonra kendimden şüphe duyuyorum; ne kadar kötü istekler bunlar... Üstelik banane!

Of, çok sahtesiniz hepiniz. Öylesine büyüyor ki bu bilincim, yapayalnız kalacağım sanırım çok yakın bir zamanda. Ama yani X de aptal olmasın biraz gözünü açsın di mi? Ben de böyle her şeyi bu kadar net görmeyivereyim. Aman zekadan kırılıyorum adeta.

Hadi canım hadi, bekleme yapma.

Ben de bir şey bilmiyorum aslında.

2011-02-21T14:04:00.000+02:00

Aylardır bitmeyen bir iç sıkıntısı. Nereden geliyor bu yahu, kaynağı nedir? Büyüyünce böyle mi oluyormuş yani, her sorunun farkında olmak, ayrıntılarla ilgilenmek, havanın o gün güneşli olmaması...

Çocukluğunu benim kadar özleyen insan çok vardır herhalde, yani bunun klişeliğin dibine vurmuş bir durum olduğunu biliyorum. Ama duramıyorum işte, özlemeden yapamıyorum. O güneşli havayı, çizgi filmleri, herkesin bana çok akıllı gözüyle bakmalarını, oraya buraya resim çizmenin bir şeylerden kaçmak için yaptığım bir eylem değil tam tersine yaptığım zaman takdir edildiğim bir şey olmasını... Hepsini özlüyorum işte.

Artık her şeyi algılıyorum, evet diyorum işte, ben de onlardan biriyim artık. Benim de yapmam gereken şeyler var, benim de sorumluluklarım var, ben de özgür değilim hiçbir zaman. Ben de fatura ödüyorum herkes gibi, ben de iş bulma derdine düştüm ve ben de ekmek alıyorum artık fırının önünden geçerken. Sevdiğim şeyleri giyiyorum ve hayatımı giysiler üzerine kurmak istiyorum ama dünyadaki dengelere bakıyorum da giyinmek kimin umrunda olur ki? Bunları düşündükçe delirecek gibi oluyorum, gerçekten de istemiyorum bir başıma olmayı. Ama bir başımayım işte, her sorumluluk sahibi insan gibi.

Arkadaşlıklar vardı bir zamanlar diyorum mesela, önemliydi arkadaşlıklar. Ama ne zaman ki libidolar yükseldi, egolar işin içine girdi, arkadaşlıklar eridi gitti. Artık gerçekten de eskisi gibi değil ve gerçekten de herkes bir başına. Ne kadar seversen sev bir insanı, o da yapayalnız, sen de yapayalnızsın ve bunu değiştiremezsin. Sadece bazı insanlar diğerlerinden daha yalnız, bazıları ise daha az farkında bunun.

İstemeyebilirdim bu derece farkındalığı. Bize okuttukları her şey zihnimi açmakla kalmadı, sinir sistemimi de altüst etti. Bilgi üzüntü getirir canım benim, bildiğin tek şey bu olsun ve aptal gibi dolaş ortalıkta. Deli desinler, aldırmasınlar da canının istediğini yap. Sadece deliler özgür olabiliyor belli bir yaştan sonra, o noktada çıplak dolaşsan bile kimsenin umrunda değilsin.

Delirmek lazım arada. Çocuklar gibi, arkadaşlarımla kendi derdimize düşmeden önceki hallerimizdeki gibi, sevgilimle, Beşiktaş'ta, derste hocaların yüzüne karşı, fırında ekmek alırken, fatura kuyruğunda veya otobüste, her yerde delirmek istiyorum. Sorumluluktan nefret ediyorum. Sorumluluk sahibi olma zorunluluğundan daha da nefret ediyorum. Toplumun dayatmalarından, sokakta beni süzen gözlerden, bir şeyleri anlamaktan yoksun zihinlerden nefret ediyorum. Anlamaya çalışmayı geç, en ufak şeylerden bile haberi olmayan hazıra konmuş beyinlerin hayat felsefesi yapmasından da nefret ediyorum. Bu son gruba kendimi bile sokabilirim bir yere kadar.

Nefret ve öfke doluyum, sorgulamaktan beynimin yorulduğunu hissediyorum çoğu zaman. Bu derece bir bilinçlenme eğilimindense zihnimdeki sonsuz özgürlüğü yaşamak istiyorum. Gel gör ki bilinçlenmeden hiçbir şey yaşayamıyorsun. Bilinç şart, bilinç mutlak. Canım çelişkim, çok seviyorum seni.

Henüz hiçbir şey bilmeyen ama yine de atıp tutan o insanlardan oldum işte ben de, aman ne iyi.

I'm Going Slightly Mad.

2010-08-30T18:25:00.000+03:00

Sıra sıra dizilmişler gibi, uygun adıma bile gerek duymadan, kaçarcasına uzaklaşıyorlar. Ellerimde boş kalmanın çizgileriyle bakakalıyorum. Nice yolcular uğurladı bu eller, rüyamda öldürdüğüm adam gibiydi hepsi de: bulanık ve itici.

Çekiyorum tetiği dünyanın en yavru kedisine doğru. Bazen de yönünü şaşırıp simsiyah bir kargaya kayıyor gözlerim, havada is kokusu var. Yeteneksizliğim diz boyu. Hepiniz alkışlayabilirsiniz beni bu gece. İznim sizlere hediyem olsun.

Bütün kaybedişlerime içiyorum. Bütün seçimlerime acıyorum. Bütün ahkamlarımı küçümsüyorum. Çünkü henüz yeni başladım. Günlerimin yeniden yeşermesi için daha kaç omzun eskimesi lazım?

I used to cry on your shoulders, mates; now you’re all gone.

Maximum Rock ve Biraz Ergenlik Nostaljisi

2010-05-02T03:17:00.002+03:00

Daddy lollo, daddy lollo, looolooo; this is oriental rock'n rollooo!

Ve işte ergenliğimin kabus halindeki Pazar gecelerini eğlenceli hale getirmeyi başaran, benim için bir dönemin en eğitici radyo programı olmuş olan Maximum Rock'taki efsanevi fon müziği Daddy Lolo benden bütün Maximum Rock severlere geliyor.

Vuralım nostaljinin dibine. Güven Erkin Erkal bu şarkının adının ne olduğunu söylediğinde tarih 20 Temmuz 2003 imiş. (bkz: ekşi sözlük) 7 yıl olmuş arkadaş...

Pazar akşamlarının benim için ayrı bir önemi vardı lisedeyken. Bir kere hafta sonu bitiyor, ertesi gün okul var, direk iç sıkıntısı yaratırdı bu. Ama Pazar akşamları CNBC-e izlemek kesinlikle bir ayrıcalıktı. Önce Simpsons ile başlayan kahkahalı saatler hemen ardından gelen Seinfeld ile doruk noktasına çıkar ve saat 8 olduğunda başlayan Bufyy the Vampire Slayer ve sonrasında o seriye sonradan katılan kardeş (ya da sevgili) dizi Angel romantizm arayan entel ve ergen bünyelere ilaç gibi gelirdi. Sonrasında radyo açılır, 12'de South Park başlayana kadar delirircesine Radyo D dinlenirdi. Bu arada sanırım South Park Cuma ve Cumartesi geceleri oluyordu sadece ama Pazar geceleri tekrar bölümü yayınlanıyordu. Yoksa hafızam beni yanılttı mı? O da mümkün.

Maximum Rock'ta "Haftanın En Sıkı 10'lusu" vardı mesela, Türkiye'deki popüler rock parçalarını her hafta telefonla belirleyen rock severlerin oluşturduğu bir listeydi bu. Ben hiç aramadım ama her hafta aramaya niyetlenirdim :) Pentagram çok uzun süre (yıllar boyunca) 1 numarada kaldı. Onu neler neler takip etti... 6. Cadde'nin Sabuha'sıyla şimdi çoktan kendinden bıktırmış olan "yanık yanık türkü çığıran rocker" Emre Aydın'ın sesini ilk kez bu liste sayesinde tanıdık mesela. Bir de tabi ki Grizu'dan Bira ve Kahve'yi de bu programda tanıdım ama acaba o Kara Liste'de miydi, emin olamadım.

Tabi ki bu listeden bahsetmişken aşağıda gördüğünüz ve hormonları tavan yapmış manik depresif bir ergen tarafından yapıldığı hemen belli olan yağlı boya tabloyu 15 yaşındaki Zey'e yaptıran şarkıları saymamak olmaz. Mesela Objektif'ten gelen Loş Akşamlar, Düş Sokağı Sakinleri'nden Kan Revan İçindeyim, Demir Demirkan'dan Aşk Var Ya, Işığın Yansıması'ndan Harbe Giden Sarı Saçlı Çocuk, Yaşar Kurt'tan Durmadan (o şarkıdaki "bütün keçiler aynı yöne bakıyor" sözü bu tablodaki koyunu resmetmeme sebep olmuştur, eheh) ve tabi ki Pentagram'dan Lions In a Cage -ki bu şarkı gerek felsefesi (Osmanlı'daki kafes sistemini anlatması) gerekse alt yapısı ve insanı bir anda yakalayan o meşhur melodisi ile şahsıma Türk metal camiasına Mezarkabul grubu tarafından adeta armağan edildiğini düşündüren harika bir şarkıdır.

Bu liste bittikten sonra o hafta konuk olan grup yayına alınır, onlardan bir kaç şarkı çalınır, sohbet edilir ve hemen ardından Kara Liste başlardı. İşte bu Kara Liste, Almora grubunu bana tanıtmış olan ve nispeten daha sert şarkıların yer aldığı listeydi. Hatta Pentagram'ın Kara Liste'de yer almaması bizim gibi müzik konusunda her şeyi bildiğini sanıp ahkam kesmeye bayılan "metalci gençlik" tarafından sürekli eleştirilirdi. Ayrıca konuk gruplar kısmında tanıdığım Fairuz Derin Bulut'un 2003 yılında bir D&R'a koşarak aldığım Kundante adlı albümü hala rafımda yerini korumakta ve eskisi kadar sık olmasa da kendisini bolca dinletmektedir.

Güven Erkin Erkal'ı ilk görüşüm, 2007 yılında bizim okulda yapılan Radyo Müzik Ödülleri'nde oldu. O gün inanılmaz heyecanlanmış, küçüklük günlerimi bana hatırlatan bu tok sesin sahibine karşı inanılmaz bir minnet duygusuyla doluvermiştim. Ama sonra Beyoğlu'nda çok karşıma çıkar oldu, bizim okula da hep geliyor, o kadar çok gördüm ki hevesim kaçtı ne yalan söyleyeyim. Banane yahu, çıkmasaydı karşıma, ben mi dedim çık diye :) Ama gerçekten kendisinin üzerimdeki emeği yadsınamaz bir boyutta. Zira bir Pazar gecesi çaresizlikten radyo dinleyecek kadar sıkılıyorken, rastgele açtığım bir istasyonda bana hitap eden şarkılar duymamla birlikte uzun yıllar Pazar gecelerimi süslemiştir sesi.

Şimdi bu saydığım gruplar falan "Vay be, zamanında neler dinlemişiz, şimdi Objektif mi kaldı" dedirtse de, o günleri yad etmek adına böyle bir yazı yazmak istedim. Müzik zevkim birikimli olarak ilerliyor da olsa sonuçta nerede Röyksopp, nerede Haftanın En Sıkı Onlusu... Ama işte, bana bu nostaljiyi yaşatan da birden aklımda beliren o tanıdık melodi oldu: Daddy Lolo.

Şimdi sizi bu şarkıyla baş başa bırakıyor, aranızdan yazdıklarımı kendine yakın bulan herkese el sallıyorum. Dedim ya, 7 yıl olmuş kanka, dile kolay...

Dinlemek için burası.

İsmail YK'yı Sevmeyen Alternatif Gençliğe Açık Mektup

2010-03-02T22:21:00.000+02:00

Sevgili İsmail YK’yı sevmeyen alternatif gençlik,

Siz ki Türkiye’deki pop müziği sürekli eleştiren, hatta dönüp yüzüne bile bakmayan, nice Ebru Gündeş’leri, Ebru Yaşar’ları ve hatta bilimum Ebru’ları hayata karşı cool bir tavır takınmak adına harcamış bir güruhsunuz. Siz ki İbrahim Tatlıses denildiği anda tabanları yağlayan, bağlama sesini duyar duymaz çığlık çığlığa kendini yerlere atan bir topluluksunuz.

Görmeniz gereken net bir gerçek var, o da şu ki; siz bir gerçekliğin alternatifi falan değil, tam tersine, birbirinin aynısı olan binlerce insanı oluşturan kişiliklersiniz. Demet Akalın’ı sevmemek, Serdar Ortaç’ı duyunca yüz buruşturmak sadece bu yazıyı okuyan bir çift göze özgü bir durum değil.

İşte aynen bu şekilde çok orijinal bir fikir sandığınız bir özelliğiniz daha var: İsmail YK’dan nefret etmek. Bu ismi olumsuz yargılı cümlelerinizde kullanarak ait olduğunuz sosyal statüdeki varlığınızı sağlama alıyor, bir yandan da sizinle aynı fikirde olan arkadaşlarınızın gözünde biraz daha yükseliyorsunuz. Fakat çoğunuz İsmail’i anlama felsefesinin yakınından bile geçemeyecek derecede sosyallik düşkünüsünüz. İçinde bulunduğunuz topluluğa uyum sağlamakla öylesine meşgulsünüz ki, bir kulak verip de “Unuttuğun, seni duvarlara yazmış” sözünün altında yatan derin anlamı anlamaya bile çalışmıyorsunuz.

Başkaldırı dediğiniz şey anne ve babalarınızın hayatından daha rahat bir hayat yaşayıp, hemen sonrasında da onları eleştirmekle olmaz. Başkaldırı dediğiniz şey içinde bulunduğunuz toplumun taşlaşmış kurallarını yıkmakla mümkün olur. Aslında bu övünülecek bir durum değildir, fakat bazen ilgi ve zevkleriniz sizi bulunduğunuz yerden alıp çok uzağa götürmek isteyebilir. Bu olduğu zaman da bu övünülmeyecek ve hatta kötü sayılabilecek yola başvurabilirsiniz.

Sizin içinde bulunduğunuz toplum, Türkiye’nin çoğunluğunu oluşturan ve hatta İsmail YK şarkı söylerken el çırpan gençlerin ait olduğu toplumla aynı değildir, olamaz da. Sizin içinde bulunduğunuz toplum, tıpkı sizin gibi, sizin sevdiklerinizi seven, sizin kurallarınızla yaşayan, arasında çok ufak farklar bulunan insanlardan oluşmaktadır. Bu topluma başkaldırmak, birey olduğunuzun farkına varmak ve kişisel beğeni ve ilgilerinizin ön plana çıkmasını istiyorsanız, gerektiğinde eleştiri almaktan da korkmamalısınız. Herkeste zaten hali hazırda var olan bir şeyle övünmek de, tıpkı sadece aykırı olmuş olmak için farklı olmaya çalışmak kadar itici bir davranıştır kanaatimce. Zaten ait olduğunuz grubun gerektirdiği gibi İsmail YK’yı sevmeyen bir şahsiyetseniz, o zaman bunu defalarca söylemeniz sizi farkındalığı yüksek bilinçlerde yukarı çıkarmak yerine daha da aşağı itecektir, benden söylemesi.

Hepsini geçtim, bir insan İsmail YK gibi saf birisinden niye nefret eder ki? Tamam evet zevk meselesidir, beğenmemeyi anlarım; ama nefret beslemek? Lütfen medya misali sürekli kafanıza inandırıcı cümlelerle giren beyinlere kanmayın.

İsmail YK’nın kişiliği ve yetiştirilme tarzı, onu böyle bir alternatifliğe yöneltmiştir. O, deri eldiven giyip kendi yarattığı arabesk-pop müzik eşliğinde dans etmenin hedef kitlesinin gözünde bir alternatiflik yaratacağını anlamıştır. Sanatını icra etmek istemiş, fakat bunu tabi ki beyninde var olan arkaplanın üzerine inşa edince ortaya böyle bir tablo çıkmıştır. Bu ortaya çıkan şeyi beğenin falan demiyorum, ama benim kendisine sempati beslediğimi duyunca da benim üzerimden çevredeki diğer YK sevmeyenlere prim yapmak adına “Iyy, iğrençsin” tarzı şeyler söylemenizi son derece bilinçsiz bir davranış olarak görüyorum.

Yüzeysel tepkilerden oldum olası hazzetmem sevgili çoğunluk. Gözüme çarpan bir ayrıntı üzerinde çok fazla cümle kurduğumda “Oha amma abarttın” diyen bir zihniyetle yakın arkadaş olduğumu göremezsiniz. Beni, düz mantıkla hareket edip, anlatmaya çalıştıklarımı dinlemeden o şeyi anlatış şeklimle yargılamaya çalışan birisi organizmamca dışlanacaktır. İşte bu nedenle, burada bu yazıyı yazdığımı gören pek çok kişi “Oha, Zeynep İsmail YK’yı seviyor muymuş?” diyecektir. Ama zaten sanırım bu cümleyi kuracak bir kişi de yazıda asıl anlatmak istenileni algılayamamış demektir.

Haydi şimdi hep beraber birey olmamızın verdiği özgürlüğü doyasıya yaşayalım. Machine’e UGG giyip gidelim, derse alaturka bir kıyafetle girelim, msn’deki durumumuzu “çevrimiçi” yapalım, cover grubumuzla “Elalarını, Elalarını, Allah Versin Belalarını” şarkısını çalalım, Queen dinlerken çiftetelli oynayalım; özgürlüğümüzü yaşayalım. İsmail YK’yı sevelim, onu bağrımıza basalım, yüzeysel bir şekilde “Of ya ne salak adam” demektense, bir durup düşünelim, “Giit, hadi giiit” diye bağıralım! Evet, yapalım bunu, el ele verirsek bunu başarabiliriz bence! Evet belki sayımız üçü beşi geçmez ama, bireyliğimizden güç alırız sevgili dostlarım, kişiliğimizin farkındalığını doyasıya yaşarız.

Haydi, ne duruyorsun? Üf-üf-üflesene.

Evet sevgili gençlik, işte size benden bir açıklama: Bu yazıda İsmail YK’nın, benzerleri arasından sıyrılıp kendini belli eden her tür zevk için kullanılmış bir metafor olduğunu, yazıyı da sadece eğlenme amaçlı yazdığımı belirtmek isterim.

Yeni açık mektuplarda görüşmek üzere, kiboptmbyaeo.

Özlemek

2010-02-26T05:06:00.002+02:00

Düşündüğünde tuhaf bir şey.

İçine işliyor insanın; yok edemiyorsun ama olmadığında da var edemiyorsun. Bir kere oldu mu onunla yaşamaya alışmalısın, üzerine üzerine gitmelisin anılarının. Bazen bir kokuya, bazen de bir manzaraya karşı duyacağın şaşkınlığa hazırlıklı olmalısın; seni hiç ağlatmamışlardı ki daha önce.

Nedir bu dersin, çoğu zaman da kaybedersin şimdiki zamanı. Günlerinin çoğu geçmiş zamanda, çoktan bitmiş anları tekrar tekrar yaşamakla geçer fakat akıl edemezsin ki aslında yenileri çok daha güzel olacaktır. Şişeleri bitirip yenilerini alırsın, gözlerini silip tekrar ıslatırsın, bazen de duyacağın iki kelimeye muhtaç kalırsın ama hep bilirsin ki o senden bir adım önde ve zaten çoktan biliyor varacağın son noktanın koordinatlarını. Zeki şeydir vesselam.

Kendine çizdiğin her yolu yeni baştan yaratmalı, kendine beğendiğin her hayali yeni baştan kurmalısındır belki. Belki çok da bilmezsin ama aslında o da bekliyordur seni; kimbilir hangi rüyanın hangi mavi baharında seni düşlüyordur şimdi.

Merak edersin, susarsın. Sarılmak isteyip sarılamazsın. Bir bakış beklersin sadece ama nereden geleceğini bilemezsin çünkü gerçekten de iki boyutludur hepsi: ekrandan sana bakarlar şanslıysan eğer, güzel zamanlarda çekilmiş flu bir fotoğraftan...

Hissediyorum evet ve belli ki dayanıyorum da, ama yine de insan bazen böyle tuhaf tanımlamalar yapıyor. Sanat başlığı altına sığınmıyorum hayır, sadece tek kelime kullanmak istiyorum ve o da zaten yukarıda yazıyor, bakınız. Kendisi en büyük dostum olur bugünlerde, zira asla çıkaramıyorum içimden. Nereye gitsem benimle ve asla da hafiflemiyor, hissetmiyor bizim gibi belki de.

Bilmiyorum belirsizim, çok da kararsızım aslında. Yazsam mı yazmasam mı derken sonuna gelmişim cümlelerimin birden bire. Zıplıyorum oradan oraya ve hep tek bir şeyi düşünüyorum, o da zaten yukarıda yazıyor, lütfen bakınız zahmet edip de.

All These Signs

2010-02-11T23:19:00.003+02:00

“All these signs,” der harika adam şarkısında, “were they lies?”

Kimbilir neler hissederek yazmıştır bunları, kimbilir hangi hüzünlü anların esiri olup birden bulutlarla kaplanmıştır kalbi.

Peki ya o kız; o hiç mi üzülmemiştir?

Üzülmüştür elbet. Üzülmüştür ikisi de. Hatta belki aynı gece başka başka isimleri sayıklamışlardır, belki de başka başka insanlarla aynı zamanda mutluluğu tatmışlardır.

Ama aradan günler geçer, ve aradan aylar geçer, ve aradan yıllar geçer: Beraber atıyordur kalpleri artık. Bilimin asla açıklayamayacağı bir paralellik içinde, sonsuz ihtimaller arasından tam olarak aynı dakikayı ve hatta aynı saniyeyi seçerler çoğu zaman iletişime geçmek için. Ve hatta buna her seferinde şaşırırlar, ve hatta buna her seferinde sevinirler bile.

İşte bu ihtimaller dizisini düşününce ne kadar da küçük bir olasılık olduğunu anlıyor insan hayattaki bazı rastlantıların. O kadar küçük ki çabalayıp ucundan çekmesen gerisi asla gelmeyebilir kimi zaman. Fakat doğru noktalarda doğru tercihleri yaptırıyor içgüdülerin beynine: Merhaba diyor, samimi bir diyalog kurup hissettiğin elektriği karşındakinin de hissetmiş olması için dua ediyorsun.

Önce karşılık gelir gibi oluyor ama sonra yanlış anladığını düşünüyorsun. Olmayacak diyorsun, ama içindeki o sezgiler işte: hep bir umut... Ve tekrar konuşmak konusundaki karşı konulmaz isteğine yeniliyorsun. Yine çabalıyorsun ve bir bakıyorsun ki gerçekten de doğru hissetmişsin işte; o da görüşmek istiyor ve o da gülümsüyor besbelli.

Tanıştı o kız o şarkılarla, müziğin etkisini bir kere daha hissedip şaşırdı her dinleyişinde. O gözlere bakıp derinleşti, ellerini tutup sakinleşti ve fakat hissedip yoğunlaştı yeniden. İçindeki hissi hiçbir şeye değişmezdi, sorsanız yine aynı eski haliydi ama bir şeyler değişmişti ve hissediyordu işte gelerek içinden.

Sen hiç gerçekten mutlu olabildin mi sevgili çoğunluk? Ben çok mutlu oldum ve çok derinlerdeyim işte şimdi. Gözlerimi kapatıp yanına koşuyorum ve her gece onunlayım işte. İşte görüyorum, işte öpüyorum ve işte hissediyorum şimdi tenini yine.

Uzak değil gerçekten de. Rüzgarımın sıcaklığından da ötesini hissedeceğin zamanlar yakın; göreceliliğin sınırlarını zorlayarak, inadına çok yakın hem de.

21 Ocak 2009

Uzak Değil

2009-12-09T04:56:00.000+02:00

Yollarında uzanan şarkın olmak istiyorum bu gece. Kulaklarında ve kulaklarımda: Hiç bitmeyecek bir döngü halinde sürekli esmek istiyorum. Bitti sanıp üzülürken yine sevinmek, tekrar tekrar en coşkulu nakaratları yaşamak istiyorum.

İnsani doğam bir gün beni rahat bırakmıyor ki hayal gücüm kapıya dayanmasın. Hemen başlıyor beynimde imgeler dönmeye, hemen yaratıyorum gülüşünü gözlerimin önünde. Neden kendime bunu yapıyorum derken seviniyorum. Aslında en mutlu günüm olabilir bu. Sefil nefesleri unutturan ve benliğimi canlandıran bir seans; özlüyorum işte.

Nerede kalacak bu anılar, silinmiş midir kokum şimdiden? Bitecek mi gülüşlerin, bitecek mi gelişlerin? Öldürecek mi sancım beni, yoksa ağırdan mı alacak verdiği bu zevki acaba? Kararsızım, of, gitmek lazım bazen diyorum. Zamanın geçmesini diliyorum ve işte hep batılız ama görmüyor ki bazen bunu kör hislerim. Yalnızca ana odaklanıyor ama görüyoruz ki o durmak bilmiyor. Hayır o durmuyor, hayır o koşmuyor da, o gitmiyor, o bitmiyor, silinmiyor, hissetmiyor ve ağlamıyor aslında taş kalbi.

Akıp giden günler gördüm ben sende, bir çırpıda biten. Ortak nefeslerle yaratılan süslü hislerin temsilcileriydi hepsi de. Fakat uzun bir sessizlik olmalı bazen belki. Bilemiyorum. Akmayacak saatler var önümüzde ve ben hala yollarda olamıyorum. Gülmeni isterken aslında daha da yaralıyorum belki. Hissini isterken de saçmalıyorum biliyoruz. Bizsiz bir kış nasıl geçebilir ki söylesene? Uçuyor işte martılarım, bitiyor işte denizlerim. Dalgalara karşı soyunan cesur bir ruh takınmış kendisine ve gerçekten de yüzüyor lüzumsuz.

Durma. Bu his beni öldürmeyecek. Ama bir gün bitirecek gidişlerini.

9 Aralık 2009

Sabır.

2009-11-27T01:37:00.003+02:00

“Beklemek,” dedim, “teslim olmaktır.”
Yüzüme uzun uzun baktı. Anlam verememişti belli ki. Peki ben neden durup dururken böyle romanlardan fırlamış gibi duran bir cümle kurmuştum ki?

“Aslında haklısın. Belki de biz fazla asi davranıyoruz ama o da çok saçma değil mi?” dedi.

Bilmiyordum ki. Eğer asi birisiysen, zaten doğan böyle olduğu için asi olmama ihtimaliyle kendi davranış şeklini pek kıyaslayamazsın. Çünkü sen sadece öylesindir, bunu asi olmak için değil, öyle olduğun için yapıyorsundur.

“Saçma tabii ki,” dedim. Bir sigara yaktım. Neydi saçma olan? Diyaloğun neresindeydik? Ne konuşuyorduk ve orada ne işimiz vardı? Yüzüne baktım. Ellerini inceliyordu. Tırnaklarına uzun uzun bakıyor, sanki görüntüyü netlemek istiyormuş gibi ellerini gözlerine yaklaştırıp uzaklaştırıyordu.

“Ne yapıyorsun?”

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

“Hiç. Öyle ellerime bakıyorum.”

“Ne görüyorsun?”

“Ebesinin amını.”

“Peki.”

Bekle yavrum, bırak teslim olmam ayaklarını. Azıcık rahat ol. Çok konuşmak ve çok düşünmek her zaman iyi bir şey değildir.

26 Kasım 2009

Flu Tahminler

2009-11-03T05:31:00.001+02:00

Yakıcı günler yaşıyorum bazen, tutunamıyorum bu gecelerde. Gözlerini hatırlayıp ümitsizliğe kapılmak nasıldır bilir misin? Yanmak gibidir ve buz kesmek gibidir aynı anda, bazen düşüp hemen sonrasında kalkabilmek ve hatta ölümüne rüya görürken aniden uyandırabilmektir kendini. Gözlerin nefestir bazen, ciğerlerinden sökülen ve seni boğan kirli bir nefes belki.

Ya da parlaktır günler, geceler de kadifedir. Gözlerin ufuk çizgisindeki en güzel renktir ben sana bakarken. Doyamazsın belki bana, dahasını istersin, aç kalacaksındır ölesiye ama yine de istersin beni ve hep bilirsin ki ben aslında masmavi bir güneşin altında uzanırken bırakıp gideceksin bir gün bizi. Adımların kaçıştır bazen, yalnızlığa giden ve beni boğan uzak adımlar belki.

Gideceksin belli ki, görmeyeceksin önünü. Şarkılara karışıp uzaklara dalacaksın hep, ve hep gülümseyeceksin, ve hep gülebileceksin, ve hep bileceksin ki ben aslında yokuşlar tırmanırken bırakıp gideceğim bir gün sizi. Varoluşunun farkına varıp teselli olacaksın ama işe yaramayacak verdiğin sözler. Sen aslında bilirsin ki çok güçlüdür bazen gözler, aldatıcı ama yıpratabilen ve her şeyi yıkan bir güçte belki.

3 Kasım 2009

Mavi Kapsül

2009-10-19T02:43:00.003+03:00

Ayda attığın adımların hayaliyle geçiyor gecelerim bazen. Süzülen gölgen eşliğinde giderken sen, beyninde çalan şarkıları düşünüyorum. Masmavi kapsülünün içinden Dünya'nın gözümüzde küçülerek eşsiz boğazın keyfini beraber çıkaracak olmamızı hayal ediyorum.

Sonra, artık neden bakışlarımız kesişmiyor diye düşünüyorum. Zarfları neden boş bıraktığını, cümlelerini neden bensizlikte kurmayı tercih ettiğini sorguluyorum. Bulamıyorum cevabını; gerçekten çok zor.

Sen şimdi hapsolduğun penceresiz kapsülünde görmeye çabalamadığın bir dünyanın hayalini sol tarafında yaşatırken, ben kendimi hapsedemiyor oluşumu algılıyorum an be an. Şekilleniyorsun gözümde, ve inan çok da farklı değilsin. Senin adımların da büyütülmüş, senin bakışın da eski, senin hevesin de geçici ve sen zaten terketmişsin sezgileri çoktan. Ben kötüyüm, ben hissizim, ben de artık İlhan İrem'in o çok bilinen cümlesinin somutlaşmış haliyim. Sen duvarını yıkmadıkça, ben zaten penceresiz ve hatta büyük harflerinle kalpsizim. Acıttın beni ama acaba hiç bunun üzerinde durdun mu?

İnanamamak değil benimkisi, inkar hiç değil. Şaşırmıyor olmama şaşırıyorum. Güzel şeyler böyle bitmemeli. Eğer böyle oluyorsa, bir daha hiçbir kahkahanı istemiyorum.

Bu gece Ay koskocaman. Belki sen de oradasın. İnan bana: şimdi çok, ama çok uzaktasın.

19 Ekim 2009

Belki Bazen

2009-10-16T03:35:00.004+03:00

Dur. Görüyorum. Çok net.

Ellerim duruyor. Görüyorum. Önümde ve upuzanıyor, sana uzanıyor, seni kokluyor hep, sana dönüyor, seni arıyor, seni tutuyor, geri çekiliyor.

Ellerin duruyor. İstiyorum. Önünde ve gidip geliyor, sigara tutuyor, dumanı tütüyor sigaranın, gidip geliyor, açılıyor, konuşuyor. Uzanmıyor. Gidip, geri gelmiyor. Neden?

Göğüs kafesin orada, inip kalkıyor, belki yavaşlıyor, belki o da istiyor, ama hızlanmıyor. İki ayrı uçsunuz siz; benliğin ve hislerin. Korkuyorum sizden, belki de gelmemelisiniz. İstememeliyim belki de.

Dur. Hissediyorum. Bulanık.

Sen varsın. Sessiz görüntüler, belki de anlamsızım, belki de ben sessizim. Görüntü derin.

Sen hissin, sen yepyenisin. Yıpranık ve fazla deşilmişsin. Sen var olmayan bir arazideki unutulmuş yabani otlar gibisin. Kupkuru bir sıcakta karşıma çıkan, göz alıcı güneşe boyun eğensin.

Git. Durma. Sarılmak istemiyorum. Uzatma dikenlerini demiştin. Bazen uzatıyorsun.

Kısa kesmek lazım bazen, uzatmamalıyım.

Belki git, belki dur. Bilmiyorum.

Bazen git, bazen dur. Fark etmiyorum.

16 Ekim 2009

aşık olamayan nesile açık mektup

2009-09-26T02:04:00.003+03:00

bilmem hatırlar mısınız, cevat kelle vardı kameraman; her şeyi vardı. yahu adamın horozu bile vardı! ayrıca bir de sarı saçlı ve sarı bıyıklı şarkıcı vardı. onun bir de kemancısı vardı. bu kemancı çok şişmandı ve hep "hiğeğeğeğeğeeee" diye gülerek bir ekmeği dikine ortadan ikiye bölerdi. hitler bıyığı olan, kel bir levent kırca idi o da. hepsi levent kırca'ydı, hepsi çok komikti.

evet, hepsini anladım. peki ya küçük hüsamettin? küçük hüsamettin nedir? lütfen bir açıklama yapın. bir nesil küçük hüsamettin sayesinde akıllarındaki bütün soru işaretlerini ünleme çevirdi. koskoca bir nesil, küçük hüsamettin'in babasının bill clinton olması yüzünden psikolojik rahatsızlıklara karşı bağışıklık kazandı.

evet. bu nesil bizim neslimiz.

gün gelecek bizim de neslimiz tükenmeye yüz tutacak. biz ki romantik hollywood filmlerindeki mükemmel ilişkilere özene özene ideali arar olmuş olmaktan mütevellit partner seçemeyen yalnız bir 80'ler sonu kuşağı, el ele verip hollywood'u basacağız. "ALIN!" diyeceğiz levent kırca karakterlerinin hepsini hollywood senaristlerinin önlerine yığıp; "alın da karakter nasıl olurmuş görün, çocuk nasıl yetiştirilirmiş görün! siz bize yıllarca johnny depp'i, brad pitt'i, anjelina jolie'yi, scarlett johansson'ı izlettiniz. siz bize yıllarca aşk masalları anlattınız; BİZİ KANDIRDINIZ! sizin filmleriniz yüzünden koskoca bir nesil heba oldu, üreyemez oldu! sizin inci dişli, taş vücutlu, kusursuz ilişkili karakterlerinizi hayatımıza dahil edememenin üzüntüsü türkiye olarak hepimizi kahretti. dawson's creek hayatı yaşamaya çalışırken bizi kıskanan sevgililerimizden ayrıldık, friends esprileri yaparken ailemiz bizi evlatlıktan reddetti. ne kadar modern hayatlara özenmiş de olsak, türk'üz sonuçta, kültürümüzü inkar edemeyiz. fakat ettik, aşağılık mahluklar, KÜLTÜRÜMÜZÜ İNKAR ETTİK! sizin film endüstriniz yüzünden biz koskoca ülke olarak özenti hayatlar yaşamaya çalıştık, ve malesef bu hayatları yaşarken bir gün olsun sizin filmlerinize gitmeyi ihmal etmedik, sinemada en güzel yerlerden izledik hepsini. dövüşlü filmlere bile itinayla kattığınız aşk öğesini çok aradık kahrolası adamlar, çok aradık! biz aşkı çift pipetle aynı barkdaktan çilekli milk shake içmek sandık, biz aşkı şömine karşısında sıcak çikolata içmek sandık, biz aşkı noel sandık, makyajlı göz yaşları sandık, çılgın partiler, sade kahveler, heyecanlı sevişmeler, kapıların kilitlenmediği mahalleler, serbest kıyafetle gidilen okullar sandık! biz aşkı hollywood'la karıştırdık!! ve bunların tüm sorumlusu siz aşağılık kapitalist mahluklarsınız adamım! evet, yanlış duymadınız, tüm bunları dilimize lanet olası bir sürü hitap şekli sokan size söylüyoruz. az kelimeyle çok şey anlattığı iddia edilen diliniz yüzünden dublaj yapmakla görevli olan nice trt çalışanını zor durumda bıraktınız, yeni yeni kelimeler türettiniz. balkabağım dedirttiniz, dostum dedirttiniz, ahbap, papel, adamım dedirttiniz. ve biz, yıllarca kandırılmış olan biz türkiye, ülke olarak zor durumda kaldık. taklit etmeye çalışırken aldandığımızı göremedik, adaptasyon sürecini unutup direk uygulamaya geçirmek istedik. tezcanlıyızdır, bilirsiniz. ve şimdi yıl 2038, hepimiz ortalama 50 yaşındayız. koca koca insanlarız, ama hala işe bisikletle gitme hayalleri kuruyoruz. hala tavan arasındaki canavardan korkan çocuklar hayal ediyoruz, hala tango kurslarına yazılıyoruz. hala karşımıza 'beyaz atlı prens'in veya 'dört dörtlük kadın'ın çıkmasını bekliyoruz, HALA BEKLİYORUZ. sizin partileriniz, sizin kızlı erkekli eğlence anlayışınız bizi mahvetti. biz aşık olamadık, oldurulamadık. utanın kendinizden, çünkü siz de bir levent kırca olamadınız! siz kötü hayatlar anlatıp bize kendi normal hayatımızı sevdirmediniz, siz umudunu yitirmiş bir topluma bir KÜÇÜK HÜSAMETTİN verip neşelenmelerini sağlamadınız. siz asla kulağına kocaman çiçek takmış bir kadının "beni izleyin anacım, bağağaay!" demesine şahit olmadınız! fakat malesef, bu büyük insan, sizin filmlerinizin gölgesinde kaldı. onun bize öğrettiklerinin yerini benjamin button'lardaki, moulin rouge'lardaki, eternal sunshine of the spotless mind'daki aşkları yaşama isteği aldı! şimdi tükeniyoruz alçak mahluklar, NESLİMİZ TÜKENİYOR! ve yanımızda ne bir kaslı adam, ne de bir silikonlu kadın var. tükeniyoruz, ve hala türk'üz. sizin yüzünüzden ilişki istemeyen insanlar, takılma bağımlısı yalnızlar haline dönüşmüş, hala içip içip darwin teorisi ve tanrı'nın varlığı hakkında atıp tutan beyinsiz bir öğrenci hayatı döngüsündeyiz. BİZİ SİZ ÖLDÜRDÜNÜZ, ALIN ŞİMDİ İNSANLIK NEYMİŞ GÖRÜN!"

Kıyılarındayım

2009-09-15T23:43:00.000+03:00

Bazen her şeyi silmek istiyorum. Seni buradan kovmak istiyorum. Bembeyaz sayfalarla dolu kirlenmemiş bir resim defteri gibi olsun beynim, yeni baştan çizeyim seni.

Nefret dolu nefesler eşliğinde anıyorum adını artık. Ciğerlerimden sökülüyorsun. Kadehlere bir bir dolarken adın, bir dikişte tükeniyorsun. Sen yitik, sen kayıp, sen bütünüyle loşsun. Ellerim kirli ve sen zaten yoksun.

Çarşaf çarşaf ağladım sana, ismini boğazda gördüm hep. Fakat ne yazık ki gözlerin upuzun bir yolun sonunda ve adın başka dudaklardaydı. Saçlarına artık dokunamayan bir ben, yalnız ve çaresiz, öylece duruyorum. Yeni baştan koklanmış boynunla başka soluklara aitsin şimdi.

Sen girdap, sen bulut, sen coşkun ve dalgalısın. Ben kıyılarına vurmuş yatıyorken ciğerlerimden akıyor adın oluk oluk. Hislerimi yoruyorsun. Görmekten aciz ve her daim buğulusun. İçlerimi kavuruyorsun.

Yeter artık çocuk, git hülyalarımın mavisinden. Ufka baktığımda görmeyeyim seni, kumsallarda aklıma gelmesin adın. Tuzlu sularını özlemeyeyim, yüzmek istemeyeyim tekrar açıklarında.

Sevmeyeyim seni çocuk!

15 Şubat 2009

Oda Bomboş, Sessiz ve Aydınlıktı

2009-09-15T23:23:00.000+03:00

Soğuk ve ıslak öpücüğüyle uyandım. Algılarımın açılması için yeterli olmadı bu, gözlerimi ancak kokusu yanımdan uzaklaştıktan çok sonra aralayabildim. Yoktu. Oda bomboş, sessiz ve aydınlıktı. Kaç saat olmuştu yatalı? Başımın ağrısının uykusuzluktan mı yoksa fazla uyumaktan mı olduğunu kestiremiyordum. Hala damarlarımda gezinen alkolün etkisiyle dönen kırmızı duvarlar ve puantiyeli bir battaniye vardı önümde. Göz kapaklarım acıyor, ışığın rahatsızlık veren etkisini arttırıyordu. Rüya mı görmüştüm? Bunu bilmem pek mümkün görünmüyordu. Kalktım. Evin içinde dolaştım, her yere baktım. Yoktu. Düşünceler beynimin içinde birbirleriyle oynaşırken bedenimin ağırlaştığını hissettim. Adım atmakta bile zorlanan güçsüz bacaklarımı tekrar yatak odasına yönlendirdim. Bu boş evde tek başına yaşamaya alışmak bana günler geçtikçe daha zor geliyordu. Her köşede bir anıya rastlar, durup saatlerce o dakikaları tekrar yaşamaya çalışır hale gelmiştim. Üstelik uzun zamandır ilk kez gün ışığı görüyordum. Geceleri yaşamaya o kadar alışmıştım ki evin gün ışığıyla aydınlanmış halini çok garipsedim. Yatağıma zar zor ulaştıktan sonra yalnızlığın soğukluğu bir kere daha üşüttü beni. Uzandım. Boş, bomboş… Halbuki odama doğru yürürken o kadar emindim ki arkamdan bana sarılacağına, kokusunu tekrar duyacağıma, ellerini tutup boynumda nefesini hissedeceğime… Gözlerimi kapattım. Biliyordum ki tekrar uyandığımda hava kararmış olacak, bu aydınlığa dair hiçbir iz kalmamış olacaktı. Kokusu çoktan odadan silinmiş, ıslak dudaklarının hissini de beraberinde götürmüş olacaktı. Ağzı açık kalan bütün şişelerim boşalmış, onu bekleyen çiçeklerim solmuş olacaktı. Biliyordum ki her yeni gün benim için aslında yeni bir gece demekti. Boş kahkahalar ve alkolün dibine vurulan anlamsız eğlence anlayışının yarattığı yepyeni bir melankoliydim ben. Ancak beklentilerin sıfıra indiği anlarda mutlu olabilen yeni bir yaşam tarzım vardı artık; bütün düşüncelerimi özenle seçer gibi yapıyordum, üstelik üzerine düşünecek milyonlarca şey bulabiliyordum. Her şey gitmiş, bir o kalmıştı geçmişe dair. Umudumun tükenmediği tek beklentim, mutluluğa dair bir şeyler hissetmemi sağlayan yegane etkenimdi o. Bütün bunları kafamdan geçirirken “Acaba,” dedim “Rüya mıydı?”. Son bir kez açtım gözlerimi. Yoktu. Bir daha olmayacaktı. Hafızama kazınmış kokusunu duymak istesem de çabalarım yetersiz kalacaktı. Alışmalıydım artık. Soğuk ve ıslak bir yalnızlıktı bu.

24 Aralık 2008

günün popüleri olmak

2009-09-15T23:21:00.000+03:00

Tıpkı yeni bir ortama giren Seçil ve Zeynep ikilisi gibi olmuşlar; konuştukça konuşuyor, esprileri ardı ardına sıralıyor, durmadan anlatacak yeni bir şeyler buluyorlardı. Bense grubun sessiz elemanı olmuş, tıpkı oynadığı reklamlardaki gibi gittikçe daha da fazla koyuna dönüşen bu kız ve ekürisi karşısında boş gözlerimle kafamı sallamak dışında bir şey yapamaz hale gelmiştim. Ben kabuğuma çekilip oynanılan oyundan bıktıkça, o iflah olmaz çenesini susturmaktaki başarısızlığını tekrar tekrar kanıtlıyor; konuşuyor, konuşuyor, konuşuyordu. Çaresizce başımı öne eğip her ortam sıkılganı gibi telefonuma sarıldım ve o an en çok yanımda bulunmasını istediğim kişiye mesaj atarak kendimce bir sosyallik yakalamaya çalıştım. “Keşke,” diyordum, “Sen de yanımda olsaydın da onların yerinde biz olsaydık, biz olsaydık ortamı şenlendiren, biz olsaydık günün popüleri… Biz olmalıydık Seçom, biz olmalıydık!”

8 Kasım 2008

her şey sen

2009-05-14T04:09:00.004+03:00

saçlarımı sana boyadım bugün. kirpiklerime adını sürdüm. biliyor musun, küllü konuşman ve açık sözlerinle daha da güzel olduğunu düşünmüşümdür hep. seni düşünmüşümdür. sen, asla bırakamadığım bir tatsın; taptaze dururken aklımda, kokusu burnumda tüten...

evet yaptım, bütün gözlerimi sana yaktım. alev alevdir ya hep bakışların, gözlerime bakışlarından kattım. gülümseyişim sen oldu, ağlayışım sen. tek tek aradıkça geçmişi, daha da çok buluyorum seni. sarıldığım sıcak bedenlerde usulca hayalini kurduğum mavi bir düşsün artık. bunu bugün anladım. yine de yaptım; ellerimi sana buladım.

kanınla yazılmış şiirlerde arıyorum mutluluğun adını, mısralar geçmek bilmiyor. elime her kalem alışımda kağıda adın dökülüyor. ve tüm pencerelerden sen bakıyorsun sanki, sokaklar sen kokuyor. varlığın silik mazide donuk kareler içinde dururken ben o kadar yalnızım ve sen o kadar yoksun ki...

bugün gözlerimi hatıranla suladım, adını tek tek bütün defterlere yazdım. her yeri seninle doldurdum; bütün imkansızlıklarıma seninle başlayan bahaneler uydurdum. halbuki sen hep oradaydın, hep buradaydın ve hep her yerdeydin. halbuki sen hep benimleydin ve bizzat karşımdaki aynanın içindeydin.

peki o zaman neden yine aynı bakamıyor gözlerim?

Hep Yalnızlık Yavrum; Yalnızlık Ömür Boyu...

2009-05-06T02:55:00.003+03:00

Neden yalnızız? Her zaman, ölesiye, boğucu bir yalnızlık...

Herkesin kendi derdi var. Seninkiler önemli mi onların gözünde? Arayıp biraz dert yanmak istediğinde koşulsuz şartsız seni dinleyebilecek kaç insan var? Kaç kişi var hayatında "yeter artık, bu kız da sürekli üzgün" demeyecek? Kaç kişi var hayatında her ihtiyacın olduğunda yanında gerçekten yer almaya çabalayan ve aynı şeyi senden de bekleyecek kadar sana güvenen?

Sana gerçekten "değer veren" kaç kişi var?

Bazı anlar oluyor hayatımda, dışarı çıkarmazsam patlayacağımı sandığım üzüntülerle doluverdiğim. O anlarda "yanımda olsa da konuşsam" dediğim insanlar var ya hani, işte genelde hepsi uzakta oluyor. Fiziksel olan bu uzaklık yüzünden her istediğinde konuşamıyorsun, konuşsan da dertlerinle onları sıkmak istemiyorsun. Çünkü biliyorsun ki neşeli olmak ister insanlar, doğamız böyle, kendimizle alakalı olmayan üzüntüleri bilmek istemeyiz.

"Bilgi üzüntü getirir"in biraz daha bencil bir versiyonudur bu da işte. Onları dertlerinle boğmak istemezsin, çünkü boğulacaklarından neredeyse eminsindir. Biraz bahsedeyim dersin, küçük bir "boşver"le geçiştirirler hemen. Susturulmuş iç burukluğunu elbette boşveremezsin, daha nice "boşver"ler bu yolda çoktan heba olmuştur da gitmiştir; ama bilmez onlar. Gerçekten ciddi olmadığı sürece can sıkıntılarını görmezden gelebileceğine dair bir inanç geliştirmişlerdir kendi kafalarında. Hep "üzülme, hallolur"cu bir tutumla lafı ağzına tıkan bu zihniyet, malesef insani doğan gereği sende de dibine kadar vardır.

"Peki madem sende de olduğunu kabullenebiliyorsan neden şikayet ediyorsun insanlardan?"

Bunun bir şikayet olduğunu kabul ediyorum. Fakat şikayet ettiğim şey insanlar değil, başkalarına olan bu bağımlılığım. Yani mutlaka anlatıp rahatlamam, mutlaka birileriyle iletişim kurmam gerekiyor. Fiziksel olarak yakınında olan insanların seni aslında hiç umursamıyor oldukları gerçeği yüzüne büyük harfli efektlerle çarptığı zaman, seni gerçekten önemseyen insanların da ne kadar uzakta olduklarını gördüğünde bir kere daha küfrediyorsun bağımlı doğana ister istemez. Anlatamıyorsun, paylaşamıyorsun, bağırmak isteyip susuyorsun.

En sonunda yazıya sarılıyorsun. Kelimeler biraz olsun tedavi ediyor ama geçirmiyor ki içindeki yanmayı. Hangi yazı sana sarılan kokunun yerini tutabilir, söylesene? Sanal bir teselli buluyorsun kendine ve belki o bildik sözcükler yankılanıyor beyninde ister istemez.

"Boşver," diyorsun kendi kendine, "üzülme, elbet hallolur."

Yalnızsın işte, kabul et artık bunu.

Ters Düşler

2009-04-17T04:41:00.000+03:00

Her şey tersten gidiyor artık, her şey. Sular yukarı doğru, bardaklar sürekli doluyor, arabalar geri, ellerim genç.

Gözlerim bakamıyor yakına, hep uzaklarda. Umutsuz rüyalarım silkindi. Saçlarımı okşadı güneş, yağmur yukarda. Kalabalıklar dağılıyor, yalnızlar bölünüyor, şarkılar susuyor, siren sesleri.

Tersten gidiyor her şey, ellerim seni tutamıyor artık. Bağırırken sessizim, koşarken olduğum yerdeyim. Kuşların hepsi yere konuyor ve bütün yapraklar yerde.

Gökyüzü senin yüzünden böyle karanlık. Adımlarım senin yüzünden yasta. Siyahlara bürünüyor bütün ada vapurları, el sallanılan güverteler şimdi ağlayan dilencilerle dolu. Soruyor dalga sesleri zaman zaman, elimdeki saksıya veya yanımdaki uğultuya. Ama cevap vermek mümkün değil. Çok, ama çok fazla dağınık her şey.

Hava sensiz kokuyor. Halbuki çok güzeldi yıllar öncesi, beşiktaş sahili ve istikal, çiğ badem yerdik. Ellerimizde tutuşturulmuş kalplerimiz ve hep yanımızda taşıdığımız notalarımız vardı.

Olmuyor, dönmüyorsun. Siren sesleri hafızamda, gözlerim dolu, yaşlı ellerim ve ben, hüzünlü bir sonbahar akşamında seni kaybedişime ağlıyorum.

Tersten gidiyor artık gemilerim, tersten konuşuyorum. Saçlarımda ağrılı beyazlar. Özlememek mümkün değil. Yastığıma sarılıyorum. Kollarımda sen, gülümserken, etrafta çello sesleri, sular yerde şimdi.

Uyanıyorum.

Farkındalık Teorisi

2009-02-09T03:51:00.000+02:00

Bilgi üzüntü getirir.

Ne kadar az biliyorsan, o kadar mutlusundur. Konu gerçek mutluluk değil, mutlu olma hissi. Sorgulamadığın ölçüde rahattır kafan. Bilmediğin ölçüde güvenirsin. Didiklemek, merak etmek ve öğrenmek kaçınılmaz bir tatminsizlik ve daha fazlasını öğrenmeyi istemeyi getirir. İnsan, elindekiyle yetinemez. Tam olarak da bu sebeple, hiç bilmemek en iyisidir. Kafayı kurcalayan sayısız ayrıntının yokluğu hepimiz için daha iyi olacaktır.

Farkında olmadığın milyonlarca üzüntünün her biri için daha da çok sevmelisin hayatını.

Bu Ev Cadının Evi mi?

2009-02-09T03:33:00.001+02:00

Sevgili günlük,

Bugün hayatımın en ilginç olayını yaşadım. Gözlerimin önünde kocaman bir bulut, küçücük hem de, bütün görkemiyle duruyordu. Önce ne yapacağımı bilemedim dikkatini çekmek için; onunla konuşmak mı, görmemiş gibi yapip güneşe el sallamaya devam etmek mi... Kararsızlıklarım sonucunda vardığım son nokta, koşarak içinden geçmek oldu yakışıklı bulutun. Ben içinden geçer geçmez saçlarımda bir değişiklik hissettim. Hemen koştum aynaya baktım; bir görsen, rengarenk; kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, mor... Durmadan değişiyor, durmadan parlıyordu. Döndüm arkama buluta baktım, o da bana bakıyor; yüzünde de sevimli bir gülümseme. "Gel," dedi bana yükselerek. "Ayakkabılarımla mı?" dedim. "Gel işte!" dedi. Hemen koştum ardından, uçurtmamı ona doladım. Yukarı çıkıyordum işte; rengarenk saçlarım, yakut ayakkabılarım ve alnımdaki gümüşi opücük iziyle. Öyle güzeldi ki gökyüzü, öyle güzeldi ki mavi... Bitmesini hiç istemedim inan, kanatlarımı bırakmayı hiç istemedim. Bulut beni, kanatlarım hala sırtımdayken, o ana kadar görmüş olduklarım arasında en inanılmaz olan yere getirmişti: şekerden ev. Evet evet, şu cadının yaşadığı yer. Gözlerime inanamadım, bu gerçek olabilir miydi ki? Ona baktım, "Cadısı sensin artık bu şekerlerin," dedi gülerek. Kocaman sarıldım buluta. "Sen," dedim, "Beni anlayarak en güzel hediyeyi verdin bana."

Artık içime yerleşti mutluluk. İstesem de inemem yere uçurtmam kopmadıkça.

Müjde!

2009-01-06T04:43:00.000+02:00

Sevinç çığlıkları atarak içeri girdi hizmetkar:

“Müjde prensesim, müjde! Nur topu gibi bir üzüntünüz oldu! Sevin onu, ilgiyle besleyin. Saatlerce süren ve içinde hayata, dünyaya ve insanlara dair bütün sorunların çözülmeye çalışıldığı dost muhabbetleriyle büyütün onu. Geçmişe dair her şeyi hatırlamaya çalışarak yaşayın prensesim, üzüntünüz bununla avunur. Melankolinin dibine vurulan alkollü gecelerde olur olmaz her şeye gülerek yıkın duvarlarınızı, kapı ve pencerelerinizi boş içki şişeleriyle süsleyin. Denizin çekildiği odaya gidin, günlerce boş deniz kabuklarıyla dertleşin. Bu müjde sizin müjdeniz prensesim, üzüntüyse hepimizin! Sarayımızın siyah kadifelerini giyin üzerinize, göz yaşlarınızı kurutmayın sakın. Sancılı müzikler eşliğinde halkınızı selamlayın, çürük elmalarınızı dağıtın onlara, kirli ellerinizi krallığınızın her yanına sürün. Dumanlar sarayımızın eşsiz bir parçası, duvarlardan gölgelerini eksik bırakmayın. Sevin üzüntünüzü prensesim, daha da sevin! Sevin ki damarlarınızda hissedebilesiniz acınızı, paylaşabilesiniz depresif yalnızlığınızı. İçine kendinizi kapattığınız kutuyu özenle parlatın her gece. Yalnızlık en büyük takıntınız olmalı. Müjde prensesim, hepimize müjde! Nur topu gibi bir saplantınız oldu!”

Rüya

2009-01-05T05:32:00.001+02:00

Dün gece birini gördüm rüyamda. Dokunduğumda hala sıcaktı kalbi, bakışları yumuşacıktı. Acısını sımsıkı ellerinde tutarken usulca fısıldadı: "Bak," dedi, "Beklemek bir ömür sürse bile buna değeceğini bildiğin şeyler vardır; ama ellerinden kayıp gitme riskini göze alıyorsan." Önce anlamadım ne demek istediğini. Gözlerim onu incelerken, “Acaba en son kim okşadı saçlarını?” diye düşündüm. Sonra göz göze geldik, düşüncemi okumuş gibi baktı yüzüme. "Ben hiç konuşamadım, o fırsatı hiç yakalayamadım," dedi. İçim öyle buruk bir hisle kaplandı ki, oracıkta ağlayacaktım az kalsın. Bir dakika sonra her şeyin bitme ihtimalini düşünmeden yaşıyor olduğum gerçeği ne kadar da küçük hissetmeme sebep olmuştu kendimi... Kalbine tekrar dokundum; soğumuş. Acısı hala ellerinde, yumuşak bakışları artık donuk, sevgisini anlatmaya hasret dudakları yarı aralık hareketsiz yatan bedenine baktım. Sarıldım ona; ılık vücudu buz gibi kalbiyle savaşırken, ben ona sarılan son kişi oldum. "Üzülme," dedim, "Ben her gece rüya görürüm, seni ziyaret edebilirim sık sık." Göz yaşlarım, içinde kalmışlık duygusunun tanık olduğum bu en acılı hali için akarken içimden geçen şarkılardan sadece bir tanesini söyleyebildim. Rüzgara karışıp giden varlığını seyrettim, melodiler dudaklarımdan süzülürken saçlarım savruluyordu. Sonra birden bir sıcaklık doldu içime. O his, sanki başım omzundaymış gibi... Kafamı çevirdim, oradaydın işte. Bir rüya için olabileceğinden çok daha fazla gerçektin inan ki. Az önce olanların etkisinde kalmış hislerim buna yeteri kadar sevinemese de koşup sana sarılmaya yetecek kadar olmuştu. Kokunu çektim içime; çok gerçek, gerçekten de öte. Ellerim saçlarını kavrarken kalbim seninkiyle iç içe geçti heyecandan. Bir şey söyleyemedim. Kokunun gerçekliği... Kapadım gözlerimi. Her şey bulanıklaşmaya başlarken, hayal meyal hatırlıyorum sesini; "Korkma."

Korkmuyorum artık.

Hawking Haklı Olmamalı

2009-01-05T05:12:00.000+02:00

Stephen Hawking geçmişe yolculuk yapmanın mümkün olmadığını söylüyor. Einstein da, bir çok bilim adamını araştırmaya yönelten o meşhur teoreminde zamanda herhangi bir sıçrama yapabilmek için ışık hızına ulaşmanın vazgeçilmez öneminden bahsediyor.

Işık hızına çıkabiliyor muyum? Hayır. Öyleyse zamanda geri gidemeyeceğim bilimsel olarak da kanıtlandı.

Eğer Stephen Hawking ya da Einstein yanılıyor olsalardı, ömrümün sonuna kadar bu sabahta kalırdım.

Başım göğsünde, saçlarımı okşayan elin ve söylediğin her şeyle bu sabah hiç bitmesin istedim. Gözlerimi her açışımda “bitmemiş olsun,” dedim, “yanımdan gitmemiş olsun.” Kulağımın hemen altında atan kalbin, bakışların gibi sevgi doluydu. Beni her öpüşün içimde bir şeylere kazıdı ismini.

Hep o anda kalmak istedim; sonuna kadar sadece bizim etrafımızda dönsün dünya. Her öpücüğün, her sözcüğün ve her dokunuşun aynı anda asılı kalsın, uzay - zaman hiç düzelmemecesine bize doğru bükülsün, o an yer yüzünde var olan her bir minik ayrıntı bizim için korusun varlığını.

İmkansız diye bir şey yoktur. Zamanda geriye yolculuk zihnimizden çıkıp gerçeğe elbet dönüşecektir.

İşte o zaman bu eşsiz dakikalar sonsuza dek duracak ve içinde yalnız sen ve ben olan küçük mutlu evrenimizde sonsuza kadar aşık bir şekilde yaşayacağız. Sen beni güçlü kollarınla sıkı sıkı sarmış kendi kendine ne kadar şanslı olduğunu söylerken, ben defalarca öpücük konduracağım yanağına bıkmadan.

Haksız ol Einstein, haksız ol Hawking. Beni bu sabaha döndürebileceğiniz ölçüde de haksız kalın lütfen.